O Prenauta

O Santo Graal por Dante Gabriel Rossetti

2008-06-16T07:49:00.000-07:00

O numero fi e a secuencia de fibonacci

2008-06-13T05:28:00.000-07:00

Definido por Euclídes resultado dunha operación xeometrica bastante simple, o número fi pode ser observado en patróns fisicos, matematicos e bioloxicos. Alén diso e utilizado como referencia estetica nas artes plasticas.

Tamén coñecido como "prporción áurea", o fi é dado pola razon de dous segmentos da recta, AB e AC, tal que C é un punto intermedio entre A e B escollido de forma que AC/CB igual a AB/AC. Esa razón equivale a 1,6180339887...., e como vostedes xa debe ter desconfiado é un número irracional.

En 1202 un matemático de Pisa chamado Fibonacci, publicou un problema, que consistia en cantos coellos poden ser creados a partires dunha soa parella (xa puxen o exemplo no post sobre Tool,podedelo leer alí).

Esa serie, en que cada termino é obtida póla suma dos dous anteriores, coñecese como secuencia de Fibonacci. E cal é a relación deste coa proporción áurea? Pois que a divisón dun número Fibonacci e o seu precedente leva ó número fi cando se avanza para valores cada vez maiores na secuencia. Ou seja, F(n)/F(n - 1) tende para fi quando n tende para infinito.

De modo inverso, os números de Fibonacci poden ser xerados a partir de unha “lei de potencia”, o que os caracteriza como números non completamente aleatórios e intriga cientistas e matemáticos que os encontran nas mais diversas situacións.

Talvez por ter sido descoberta na xeometria, a proporción áurea foi moi utilizada por artistas do renacemento na composición dos seus cadros. Unha construcción xeométrica que leva a un resultado interessante comeza con um rectangulo onde a razón entre a largura L e a altura H sexa xustamente fi. Ese é un rectángulo áureo. Dividindo agora esa figura pra formar um cadrado de lado H, obteremos, coa parte restante, outro rectángulo áureo. Repetindo o proceso nese segundo rectángulo, obteremos outro cadrado e outro rectángulo, tamém áureo. Continuando a brincadeira, obteremos rectángulos áureos cada vez menores que converxen para un punto, chamado pólo da construcción. Ese pólo é o encontro das diagonais dos rectángulos áureos da construcción.

En seguida, trazando circunferencias com radios iguais aos lados dos cadrados formados, chegaremos a unha curva que leva ao pólo e que se assemella a unha espiral logarítmica – trazando qualquer recta a partir do pólo, ela irá cortar esa espiral sempre co mesmo ángulo. Iso axuda a entender porque aves depredadoras, como águias, falcóns etc., descenden sobre suas presas seguindo unha espiral como esa. Como os ollos das aves son laterais, facendo iso ela mantén a presa sempre na mesma liña de visión, sen que precise xirar a cabeza, o que prexudicaria a aerodinámica do seu vó.

No mundo vexetal, o número fi e a secuenncia de Fibonacci surgem em muitas situacións, das que falarei outro dia.

Moonspell - Luna

2008-06-13T03:18:00.000-07:00

Bleed no reflection
Upon the waters that you fear
Make things happen

Accept no resignation
For some life has been cruel
You have set the mood

Thinking about you... Luna

Lay the serpent's egg
In this world of make believe
And make things real

My seed of a lunacy
Was a sign made to resist
A mood set from birth

Thinking about you... Luna

Show me your moon burns
Take me as the moon burns
The freezing moon
Making things real for me
The killing Moon
Making things happen for me

Luna - all above
Wound of light in the enemy skies
Make things happen for me

On the eve of self destruction
On the eve of all can be...Thinking about you

Deusas II : Anneke van Giersbergen

2008-06-12T12:55:00.000-07:00

Tool, moito máis que un grupo de música

2008-06-12T07:37:00.000-07:00

Hola a todos de novo, hoxe vou subir unha serie de datos sobre o que para min é o mellor disco do que vai de milenio, non so no ambito do metal progresivo senón en xeral, o Lateralus de Tool, a información extraina de http://metaljourney.blogspot.com.

Comezamos pólo máis importante, o eixe central do disco, a sucesión de Fibonacci (1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55,…). Esto é unha sucesión matematica tal que, f0=0 y f1=1, f(n)=f(n-1)+f(n-2) con n€N, a cal ven demostrando o seguinte: Certo home tiña unha parella de coellos xuntos nun lugar pechado e desexa saber cantos son creados a partir deste par nun ano cando é a súa natureza parir outro par nun so mes, e no segundo mes parir os nados outro par.

PPois o tema "Lateralus" asi contando as sílabas da súa letra: black [1] then [1] white are [2] all I see [3] in my infancy [5] red and yellow then came to be [8] reaching out to me [5] lets me see [3] // as below so above and beyond I imagine [13] drawn beyond the lines of reason [8] push the envelope [5] watch it bend [3].

O ritmo da caixa ven sendo en 9/8, 8/8 y 7/8 tempos, e 987 e o decimoseptimo escalón da secuencia de fibonacci. Cando Maynard comeza a cantar faino durante 1 min 37 sec, o que equivale a 1,617 un valor moi aproximado ao número Áureo (Φ = 1,618). O disco non deberia ser escoitado do tema 1 ó 13, eiqui é cando entra entra en relación a espiral áurea seguramente coñeceredela igual có numero Fi, que representa as proporcións humanas e da naturaleza. A espiral áurea formase coa secuencia de fibonacci. Para formar a secuencia dos temas temos que colocalos do 1 ó 13 nun eixe x, e tomar como comezo os temas 6 e 7, pois forman a metade de 13 e dibuxar unha espiral a partir de ahí; pólo que a secuencia quedaria 6, 7, 5, 8, 4, 9, 3, 10, 2, 11, 1, 12, 13. Esta secuencia é coñecida como "a profecia lateralus". Pero tamén se di que existe outro orde chamado "o agasallo sacro" que segue a secuencia 6, 7, 5, 8, 4, 9, 13, 1, 12, 2, 11, 3, 10, na que se rompe a espiral. Se vos fixades cada par de números suman 13.

Deusas I: Bette Davis

2008-05-24T11:17:00.000-07:00

Xesús de Nazareth un "oscuro" xudeu

2008-05-18T04:00:00.000-07:00

Bueno o prometido é debeda e hoxe falarei do "HOME" máis representativo da historia da humanidade, cousa indiscutibél, temendome as reaccións quero acalarar que eu non defendo a igrexa, senón que simplemente alabo a mensaxe que divulgou Cristo na terra.
Rodeado dos seus primeiros discipulos, predicaba e ensinaba nas sinagogas e nos descampados, dirixindose ós humildes e ós desheredados da sociedade. A predicación de Xesús non tardou en causar inquietude ós grupos politicos e relixiosos influintes; os fariseos e os saduceos. Os primeiros sentianse irritados polas liberdades que se tomaba Xesús con respecto á Torá. Os saduceos estaban preocupados en evitar as perturbacións que se producen fruto das predicacións mesianica. Sobre a figura historica ou rlixiosa hai millons de documentos que podedes consultar no gogle, asi que en vez diso vouvos deixar un extracto de "Jesus, el hijo del hombre" do gran poeta libanés Khalil Gibran. Neste libro varios coétaneos do de Nazareth deixan un testimonio sobre a súa figura. Fala Maria Magdalena: "...era el mes de junio cuando lo vi por vez primera. Paseaba por el medio de la sementera con mis esclavas y doncellas. Jesús estaba solo. El ritmo de sus pasos resonando en el camino era distinto al de los hombres comunes; pero movimiento igual que el de su cuerpo nunca pude ver otro pareciso. Los demás no poseian su forma de caminar. Mis esclavas lo señalaban con el indice y susurraban entre sí excitadas. Me detuve un momento y levanté mi mano en ademán de saludo, que él no contesto ni siquiera mirándome. En ese momento lo detesté y pude sentir como mi sangre se agostaba en las venas por el odio que hizao presa de mi en ese instante...," "...la segunda vez que pude verlo fue en agosto. Se encontraba desansando a la sombra del ciprés que está frente al jardín de mi casa. Lo observaba a través de la ventana. Su fihgura irradiaba paz y majestad; parecida a esas estatuas que se ven en Antioquía y otras ciudades norteñas. En ese instante llegó una de mis doncells, la egipcia, y me dijo:
-Ahí está otra vez ese hombre, sentado frente al jardín.
Lo observe con detenimiento y se emociono mi espiritu hasta lo más profundo de mi misma, porue era realmente hermoso. Su cuerpo era incomparable.
Todas sus lineas se habian uniformado armoniosamente,tanto que me parecieron estar enamoradas unas de otras..."
"...Y cuando hubbe llegado hasta el. lo salude diciendole:
-Buenos días.
-Buenos días, María - me respondió
Luego, me miró. Sus ojos negros vieron en mi lo que no vio hombre alguno antes que él. No habiendome dicho, má que ese buenos dias, le dije: - ¿Quieres venir a mi casa? -¿No estoy ahora acaso en tu casa? replicó.
No comprendí sus palabras en aquel momento, pero ahora si que las entiendo. - ¿quieres compartir conmigomi vino y mi pan? insistí. - Si, María,pero no ahora. Pero no ahora, no ahora, así me dijo. En estas palabras había la voz del oceano, del huracán y del bosque. Y cuando me las dijo hablaron simultaneamente la Vida con la Muerte."
Publico este anquiño pequeno se non seria moi longo, pero supoño que chega para percibir o máxico dese personaxe que non sei si era fillo de deus ou non, máis trouxo un pequeno halito de esperanza para a humanidade, que a igrexa como institucion se encargou de crucificar. Outro dia publicarei un anaquiño máis, e se alguen quere o libro prestollo que esta moi ben. Bueno xa sabedes nos comentarios "rajade" apoiade ou dicide o que queirades sobre o home máis importante da humanidade...

Receta Cervexa

2008-05-14T10:50:00.001-07:00

Navegando póla rede atopei multiples recetas para facer cervexa na casa, pero moitas son moi complicadas e requiren de aparatos raros, pero atopei unha sinxela e que se repetia en moitas páxinas ´polo que creo que podera dar resultado. ¿Quen se anima a crear a súa?

INGREDIETES:

20 L. de auga
1 kg. de cebada abrillantada
500 gr. de millo amarelo
1 1/4 kg. de azúcar moreno
25 gr. lúpulo
25 gr. levadura de cervexa

Poñense os 20l. de auga nunha ola de aceiro inoxidable coa cebada máilo millo e deixase a remollo durante 4 horas. Logo engadese o azúcar máis o lúpulo. Ponse a ferver durante 2 horas. Estando o brebaxe tibio engadese a levadura, ben disolta en en auga. Tapase a ola e deixase fermentar 48 horas nun ligar fresco.
Filtrase cun texido de fio espeso e envasase en botellas ben tapadas, e asegurando o tapoón. Gardanse ó fresco e ós seis dias estan listas para disfrutar!!!!

A ver quen supera a estrella damm, jeje

Katatonia - The Great Cold distance

2008-05-13T08:05:00.000-07:00

Baixar

Un pouco máis de psicodelia...

2008-05-13T07:59:00.000-07:00

Coidado, podedes quedar atrapados

2008-05-13T02:49:00.000-07:00

Vincent Price

2008-05-12T05:46:00.001-07:00

Se nos prupuxeramos a establecer "a familia real" do cine de terror clásico, eses actores e actrices que non so axudaron a establecer o xénero, senón que estableron as normas as cales nos permite xulgalo, Vincent Price seria o rei absoluto. Os meus primeiros recordos sobre Price, retrotraenme ós dias da miña metamorfose en spooky kid, sabados póla noite, nos que os futboleiros festexaban as victorias dos seus equipos e os festeiros collian o bus para a donadana, eu quedaba feitzado esperando que deren as nove e media e comezara o Alucine e recibir a miña dose semanal de terror clásico, pelis como la muerte de la mascara roja, House of the haunted hill ou Witchfinder General.

E no centro desas fermosas lembranzas e terrorificos soños erguiase a figura de Price, case sempre en papeis de malvados, que interpretaba con intelixencia e clase en vez de con forza e medo.

Durante a metade dos 60 a britanica Hammer dominaba a escena do terror gótico, cando o productor Roger Corman tivo a idea de facer films de baixo presuposto, seguindo a estela da hammer, pero basados nos contos de Poe. Estes foron protagonizados por Vincent Price, e causaron autentico furor entre o publico ata que se converteron en autenticos films de culto. Durante a decada que vai de mediados dos 70 ata mediadosdos 80, o cine de terror derivou noutras formas; fantasia épica,gore,splatter,cyber punk etc.; os grandes mitos do cine clasico de terror caeron no olvido, a finais dos 80 e principios dos 90houbo un pequeno rexurdimento do terror gótico,(Tim Burton, O Corvo). Máis as modas van e veñen e non se puido crear unha escena como nos 60.

Non a punto datos biograficos nin a filmografia, xa que hai abundate información na rede (wikipedia,imdb,filmaffinity), sobre el, recomdovos que vexades algunhas das pelis, sobre todo as do ciclo de Poe, mantañen a maxia.

King Crimson - In the court of the crimson king

2008-05-12T05:21:00.001-07:00

Baixar

Non intentedes atravesar unha parede...

2008-05-10T09:44:00.000-07:00

veras iba cocidisimo
† Xes † dice:
esta e a historia de como o pobre de xesus se atpou con unha parede na transcurso da sua noite de festa.....
-situacion:xesussentado nunha acera cas patas dos pantalons polas rodillas ....eqeixandose e suspirando repetidamente...e ca man no seu chichon dacabeza...jaja
† Xes † dice:
-pregunta:xesus q ch pasou......
-o q xesus contesta:
pos mira ti esto vai para cousa de 3 horas...q eu estaba bastante na onda...no q se di na onda simplemente falando..
† Xes † dice:
e claro eu qixen demostrar qu iva perfectamente e para eso TIREIME CONTRA UNHA PAREDE DE CABEZA....e de paso tmn demostraba q o meu corpo era mais forte q a propia parede......e collin impulso e fun ..
† Xes † dice:
edemostrei q estaba ben.... pero o porblema non foi o golpe na cabeza..foi qu no rebote contra a parede a velocidad volveuse contra min e cain de rodillas...as cales me doen moito ...e estou temendo q me poda qudar parapléxico.....
† Xes † dice:
pero non dudo q mañn volva aser unha persona normal ...non odudo en ningun momento.....
† Xes † dice:
e entre tanto cambiemos de tema para sentir o menos posible o dolor e vamos falar de pistacho y sus amigos(referindose a pikachu e os pokemon)q e un tema q nos incumbe a todos...

pero weno esta noite podese decir q foi unha noite OPTIMA....
† Xes † dice:
AJAJJA.....ESTO VAI PARA TI MI QRIDO INDIO...AJJAJA.....
(AS PALABRAS NON ESTAN MODIFICADAS....ESTA TODO TAL CUAL O DIXO...AJJAJA)E TODO UN FILOSOFO.....
O prenauta dice:
jajajajaja
† Xes † dice:
jojojo
† Xes † dice:
imaxina o perkal
† Xes † dice:
:/
O prenauta dice:
bueno bueno bueno

Akelarre

2008-05-09T05:22:00.000-07:00

A tradición popular coñece moitas maneira de converterse en meiga ou bruxo. En Galicia dise que a séptima ou novena filla dun matrimonio que tivese sete ou nove fillas seguidas, sen interpórse ningun varón, ha de ser fatalmente meiga...ë como un tributo que aquela familia tivese que pagar ó demo: este cobra a súa parte dos frutos do matrimonio. Outra maneira de convertirse en meiga neste país é por herdanza, unha meiga non pode morrer sen ter a quen deixarllle a bruxería, algunha outra muller ten que herdala. Do mesmo xeito, quen recite, aínda que sexa sen intención o "Padrenuestro das meigas" convirtese en bruxo...
Nas obras dos demonólogos mencionanse dous xeitos principais de ingresar na bruxería: a adxuración e a inscripción. A primeira consiste en recitar unha formula na que o postulante renega de Xesucristo. Unha delas e a seguinte: "Con isto entregome ó demo vivente, o cal debe protexerme e conservarme, non pertenzo máis a Yaveh". Outra é arrebolar ó mar unha campá, que Lucifer lles entrega, e decir: "Así como estes cachos non voltaran á campá, tampouco eu a Deus e os seus santos". Logo, o Diaño imprime ós novicios en calquera parte do corpo,preferentemente na parte sinistra, un sinal o stigma diabolicum, que ten a virtude de voltalos completamente insensibéls. A partir de aqui xa estan preparados para servir ó seu amo. A s diferentes clases de maleficios veñen enumeradas nalgúns libros sobre bruxeria. Os autores distinguen entre o maleficio chamado venéfico (de Venus) no que entrarian os filtros e sortilexios amatorios, e o malefico, consistinte en facer unha figura de cera á imaxe do que vai ser feitizado,bautizala e logo clavar alfileres nas partes que se lle queira facer dano. Empreganse tamén procesos de maxia negra en proveito propio, librarse de enfermedades, fuxir da xustiza. Por exemplo, para resistir a tortura sen cantar usabase o maleficio da taciturnidade; consistia en escribir nun pergamino certa palabras, despois raspar o escrito e beber as rapaduars nun vaso de viño. O ladrón que quixese entrar nunha casa sen ser descuberto, tiña que facerse cunha main de glorie, que era a man dun aforacado disecada. O que pretendia facerse invunerable, revestiase coa camisa de necesidade, texida con liño fiadopor unha doncela e fabricada na noite de Pascua de Resurrección, bordándolle no peito dúas cabezas barbudas, baixo a coroa do Rei dos Avernos...
Hoc est enim os de ossibus meis et caro de carne mea, et erunt duo in carne mea

Vicente Risco, 3ª parte

2008-05-07T12:48:00.000-07:00

A crítica á vida urbana e a adhesión a relixiosidade tradicional reforzanse despois da sú viaxe a Alemaña en 1930, que relata en Mitteleuropa (libro que marcou ou meu pensamento dende que o lin sen prexuizos). Fixase na impudicia e na deshumanización das cidades, mostra o seu desagrado ante inventos recentes como o telefono, o metro (lóxico tendo en conta a conspiración xudeo-masonica, de rebentar o mundo dende o subsolo). Seguro de que se achega unha loita apocaliptica entre o ben e o mal, propón contra do marxismo,condensación de todos os males da modernidade en un, regresar ó mundo tradicional. Durante os últimos anos da República, non puido aturar que os galeguistas uniranse ó Frente Popular para as elección do 35. Ve no Frente, por anticonservador e antirrelixioso, unha ameaza para Galicia. Por eso funda Dereita Galeguista:
"Dereita Galeguista ten razón ó soster que a súa interpretación do galeguismo é a lexitima, pois Galicia, como país de pequenos labregos, é naturalmente conservadora, ademais de ser filla espiritual da Igrexa, e o galeguismo, si ten que ser algo, é unha retauración da tradición GALEGA".

Podedes encontrar moita máis información, datos e incluso algúns relatos curtos na páxina da fundación.

http://www.fundacionvicenterisco.com/

Vicente Risco, 2ª parte

2008-05-07T11:59:00.000-07:00

En 1918 publica Teoría do nacionalismo galego, a súa primeira aportación ó galeguismo, no que adiantara os puntos centrais do pensamento nacionalista galego (o autoctono, non o mimetico do vascuence, que pululua hoxe en dia)
En compaña de Noguerol, Otero Pedrayo e Cuevillas, ós que máis tarde se unirian Castelao e Casal, funda a revista Nós. Risco foi o seu director, igual de intensa foi a súa colaboración no Seminario de Estudos Galegos, onde dirixe a Sección de Etnografía e Folclore. Risco relaciona a súa vocación de etnógrafo co seu espíritu nacionalista. Ingresa no galeguismo en 1917, ano que utiliza por primeira vez o idioma galego. Na Teoría do nacionalismo galego establece como peculiaridades, a terra, a raza, a fala, a organización social, a mentalidade e o sentimento, E cara ó futuro ve a Galicia desvinculada do europeísmo mediterraneo, que él considera intelectualista e xeométrico, para pasar a formar parte da civilización atlántica, espiritualista, antirracional e basada no romanticismo das nacións celtas.
A Galicia da que el fala NON inclue as masas urbanas, que estan intoxicadas pólo virus da cidade. A súa Galicia é a Galicia rural. Deixao ben claro en "A Coutada" novela publicada en 1926. A Coutada, símbolo da Galicia tradicional e precapitalista, é a aldea na que Eladio hereda unha casa. Intenta entón persuadir a súa muller de abandonar a vida na cidade póla da aldea, unha vida despersonalizada e rexida póla apariencia e os cartos en pról doutra máis feliz, natural e íntegra.
A sintonía de Risco coa vida tradicional tamén inclue o sentimento relixioso, como se percibe en Dedalus en Compostela (1927). Aquí, Compostela e símbolo da terra, da tradición e máis da fe, de forma que galeguismo e relixión aparecen unidos. Risco presentaos como tabla de salvación frente a decadencia do mundo capitalista.
O poco de pé, coa que entrei no marabilloso mundo de Risco, sal en 1928, é unha sátira da vida na cidade de Ourense, e da politica en xeral. Os dardos centranse no seu alcalde, Doon Celidonio, pero non deixa títere con cabeza. Incluso o oponente do alcalde, Bieito Alveiros, acaba atrapado póla vulgaridade. A historia acaba coaglorificación do heroe mentras, ultimo puyazo, arde a Biblioteca Municipal.

Vicente Risco, 1ª parte

2008-05-07T11:24:00.000-07:00

Dende que comencei o blog tiña en mente falar e ensalzar a figura de Vicente Risco, máis non sabia como o faria, se poñer unha breve biografía, un extracto da sú obra, ou falar simplemente do que significa para min. Asi que vou facer unha simbiose das tres cousas.
Nado en Ourense o 30 de setembro de 1884, despois de estudar dereito en Compostela, irá a Madrid a estudar Filosofia e Letras, onde é alumno de Ortega e acada o doutoramento. Ingresa no corpo de funcionarios de facenda. Son os seus primeiros anos como articulista onde firma con pseudónimos como Rajú Sahib e Polichinela.
En Madrid acude as tertulias de Pombo de Ramón Gomez de la Serna e relacionase cós vangardistas, rematados os seus estudos regresa a Ouresnse.
En Risco conxuganse tres facetas da súa personalidade e pensamento, que estaran sempre presentes ó longo da súa vida, que son o orientalismo, nacionalismo e o catolicismo tradicionalista. En 1918 redacta Las tinieblas de Occidente no que propón purificar a sociedade occidental por medio da espiritualidade de oriente.
O xove Risco estuda con entusiasmo a cultura oriental e o ocultismo. A súa fascinación hiperbólica por Rabindranath Tagore, fai que os seus achegados o alcumen Tagore. Lee a Paracelso, estuda o budismo, interesase póla teosofía de Elena Petrovna Blavatsky (da que falarei outro dia), de Mario Roso de Luna e de Rudolph Steiner, e asiste a ritos máis ou menos serios nos que coquetea cás drogas. No seu ensaio Nós, os inadaptados , ó recordar esta época de desprecio contra o vulgar, escribirá: "Éramos exotistas, partidarios do lonxano, do apartado, do descoñecido". Admiradores dos misterios da India, do Tíbet, da África central e das antigas civilizacións.

Deuses Xermanos: Loki

2008-05-03T06:48:00.001-07:00

Loki é un deus enigmático e ambiguo, non esta clara a etimoloxia do seu nome. Nin recibía culto nin se lle consagraban templos. Trataba de perxudiacar ós demais deuses e durante o fin do mundo combatira contra eles; finalmente matará a Heimdallr.
O seu comportamento resulta desconcertante; por unha parte é compañeiro dos deuses e combate de boa gana ós seus inimigos, os xigantes, fai que os ananos forxen obxectos máxicos, verdadeiros atributos dos deuses (o anel Draupnir para Odin, o martelo para Thorr, etc). Por outra, resulta malvado, inmoral, criminal; é autor da morte de Baldr, e ufanase delo. A súa natureza demoníaca queda confirmada póla sua proxenie: fillos seus son o lobo Fenrir e a Gran Serpe; Hel, a divinidade do triste país onde van os mortos qaue non teñen dereito de instalarse no Valhalla, e filla súa tamén.
Dende o século XIX os investigadores veñen explicando a figura de Loki como deus do lume ou da morte, un reflexo do Lucifer cristiano, un heroe civilizador comparable a Prometeo. O caracter de impostor, a sua maldade e asua presenza entre osinimigos dos deuses durante a batalla do fin do mundo converteno no homólogo do siniestro personaxe do Mahabharata (libro sagrado dos pobos indoeuropeos) Duryodhana, encarnación por excelencia do demo na nosa idade. A armonía entre os Eddas e o Mahabharata demostra a existencia dun gran mito do fin do mundo, no que se relatan as relacións entre o ben e o mal, asi como adestrucción total, mito constituido xa antes da dispersión dos pobos indoeuropeos.

Perséfone nos infernos, 2ª parte

2008-05-03T05:54:00.000-07:00

Unha vez construido o santuario Deméter retirase ó interior, consumida pólo desexo de ver a súa filla. Provoca entón unha terrible sequía. En vano envía Zeus mensaxeiros para suplicar a deusa que volte entre os inmortais. Deméter resposta que non volvera a pisar o Olimpo nin permitira que volva a crecer a vexetación, ata que vexa de novo a súa filla. Zeus non tivo máis remedio que pedirlle a Plutón que devolvera a Perséfone, ó que accedeu o soberano dos avernos. Pero logrou introducir na boca de Perséfone un grau de granada, forzandoa a tragalo. Con iso asegurouse o retorno anual de Perséfone durante catro meses ó caron do seu esposo. Unha vez recuperada a súa filla, Deméter accedeu a voltar ó Olimpo

Perséfone nos infernos, 1ª parte

2008-05-03T04:03:00.000-07:00

Mentres cortaba frores na chaira de Nisa, Perséfone, a filla de Deméter, foi raptada por Plutón, deus dos infernos. Durante nove dias buscouna Deméter, e en todo este tempo non probou a ambrosía. Finalmente Helios dille a verdade: foi designio de Zeus casar a Perséfone co seu irmán Plutón. Chea de amargura e de ira contra o rei dos deuses, Deméter decidiu non volta ó Olimpo. Baixo a apariencia dunha anciá , dirixiuse a Eleusis e sentou a caron do Pozo das Virxes. Interrogada póla filla do rei, a Deusa declarou que o seu nome eara Doso e que acababa de escapar de mans dos piratas que póla forza a levaron de Creta. Aceptou a incvitación de sér a nodriza do neonato da raíña Metaneira. A deusa sentouse nun taburete e quedou durante moito tempo silenciosa, mantendo un velo sobre o seu rostro.
Dem´ter non amamantou a Demofón. En cambio frotouno con ambrosía e pólas noites revolviao "como a un tizón" no lume. O neno comenzou a asemellarse cada vaez máis a un deus; defeito Demétr pretendia facelo inmortal. Máis unha noite Metaneira descubriu ó seu fillo na fogueira, e comenzou a lanzar lamentos. "Homes ignorantes, insensatos que non sabedes distinguir a vosa sorte da vosa desgracia". Exclamou a deusa. Alzouse entón en todo o seu esplendor e o seu corpo emanaba unha luz cegadora. Pideu que se lle construira un gran templo e un altar debaixo, onde ela mesma ensinaria os seus ritos ós humanos.

A raíña Lupa

2008-05-02T02:29:00.000-07:00

A lenda da confrontación entre a Raíña Lupa máis o apóstolo Sant-Iago surxe da tardía e dificil cristianización que sufrimos no noroeste hispano.
Protexida póla noite unha barca sen timón tripulada por catro homes achegabase cara ás costas galegas, a embarcación guiabase por si mesma hacía a entrada da ría, onde escolleu a súa parada nunha pequena praia. Os homes saltaron a terra, amarraron a barca e sacaron dela un corpo sen vida envolto nunha sabana branca, era o apóstolo Sant-Iago. Na busca dun lugar axeitado onde darlle sepeltura un dos homes avista ó lonxe un castelo, emprenderon camiño cara alí, para pedir axuda ó señor do castelo.
Os servos de Sant-Iago foron conducidos ante a raíña Lupa, céltiga señora e dona das terras do fin do mundo, onde expuxeron as súas peticións: "precisamos dun carro máis de dous bois para levar ó noso señor".
Aínda que nun principio interesouse póla historia dos cristiáns, mandounos encarcelar póla súa soberbia. Póla noite, ó estar encarcerados os cristiáns rezando ó seu señor, un resplandor luminoso e estrelado abriu miragrosamente a porta da prisión e os presos poideron escapar. Dandose conta os paganos da fuga nocturna, emprenderon estes a persecución, máis cando os soldados da raíña atravesaban unha ponte, esta afundiuse matando a todos os perseguidores. Os semitas voltaron entón onde a raíña advirtindoa do poder de Yaveh: Vai ser mellor que nos axudes, precisamos dun carro máis unha parella de bois para levar ó no señor Sant-Iago. A raíña burlouse outra vez deles e doulles unha parella de touros salvaxes, pero a sorpresa foi xeral cando viu que os touros se deixaban por mansamente o xugo. dise que enton a raíña despois de tantos miragres converteuse ó cristianismo, e mandou derribar lares de culto celta como Ara Solís.

San Andrés de Teixido, 2ª parte

2008-05-01T08:05:00.001-07:00

O cercano Chao de Uzal e outro dos lares ceremoniais arredor do templo. Alí o romeiro deposita unha pedra, moreas de pedras foronse depositanso alí durante séculos e xeracións.
A Fonte da morte ou da vida, ou fonte do Santo é o o oráculo; unha miga de pam botada no abrevadeiro augura ó peregrino que podera volver a San Andrés se flota; ou que morrera antes de voltar se se afunde.
A mesma proba serve para saber se a nosa petición foi atendida ou póla contra o santo esquezouse e teremos que repetir a peregrinación.
Din tamén que acudindo sete anos seguidos, aseguramonos a salvación eterna.
San Andrés fixolle a competencia ó mesmisimo apostolo Santiago, recibindo peregrinos de toda Galicia e mesmo de Portugal.
O báculo do romeiro a Teixido consiste nunha rama de teixo atada a unha vara de castaño decorada con cintas, exvotos, efixies do santo...
Remataremos a romería recollendo os xuncos do bo parir, que nestes arredores teñen especial virtude por influencia do santo, para axudar a parir. Pechase así o círculo.
O camiño de Santiago tería un significado similar; non esquezamos que esta na mesma ruta de poniente, nun camposanto de antergos enterramentos.
Nun principio a cristiandade do noroeste hispano celebraba a súa festa o 30 de decembro, Santiago chega as costas galegas igual que o fixo San Andrés....
¿ou teriamos que chamarlle O PRENAUTA?

San Andrés de Teixido, 1ª parte

2008-04-30T11:25:00.000-07:00

Hacia o ultimo confín de occidente, o santuario de San Andrés de Teixido, é outro Fisterre no cabo de Ortegal, ó que ainda se chama "cabo d'o Mundo" e do que Plinio contaba que separaba "terras, mares e ceos".
A igrexa encontrase nun pequeno pobo, onde a serra Capelada se afunde na ria de Cedeira. Nestes tempos modernos chegase por estrada, pero dende moi antigo os peregrinos viñan pólos camiños dos romeiros.
"Fun o santo. San Andrés
aló no cabo d'o mundo:
solo por te ver, meu santo,
tres días hai que non durmo!"

E asegurase en Galicia que: "A San Andrés vai de morto quen non foi de vivo"

Contan as lendas que hai que andar con moito coidado para non pisar nigún becho; xa que podería ser unha alma peregrina en forma de sapo, serpe, etc.
Así, ós que non cumpriron o ritual en vida, deben facelo despois do pasamento. Pero hai un modo de evitar que os achegados, que non fixeran o viaxe a pé, o fagan arrastras, para iso hai que levalos ó santuario: Hai que avisalo batendolle a lápida có pé e decirlle: "Preparate fulano, que tal día imos a San Andrés".
O día sinalado pasase pólo camposanto e a alma únese á comitiva. Tratase como a un máis e daselle palique, contandolle os acontecementos dende o seu pasamento. O difunto oe, mais non ve, e vaiselle advirtindo dos tropezos do camiño.
Xa en Teixido compartese a comida con algún dos mendigos que acuden para sustituir os gaznates dos incorporeos.
De volta deixase de novo no camposanto. Incluso a dia de hoxe deixase un asento baldeiro no automóbil para levar ó difunto.
Outros rituais destas romerias consisten en facela de nocelos, levar ataúdes ó hombro e deixar os exvotos que fabrican e venden as santeiras con miga de pan. As formas máis comúns destas figuras son: a barca, coa que arribou San Andrés a esta costa; a escada que usou o santo para baixar á terra; a sardiña, San Andrés era mariñeiro; a pomba que fai referencia a mensaxe que trouxo, o pensamento para non esquecer a promesa ofrecida; e a man para darlle confianza. Todos atanse dun cordel e levanse colgados. (Continuara...)